BOEKENBLOG
LEZEN ALS THERAPIE
Soms lees je een boek waarin je jezelf herkent, waarin je troost vindt of waardoor je even alles om je heen kunt vergeten. Boeken helpen om jezelf te leren kennen, om te oefenen met verplaatsen in een ander, of om te leren over dingen die je zelf nog niet hebt meegemaakt.
Deze blog is van en voor jongeren van onze praktijk.
Een plek om boekentips uit te wisselen en elkaar te enthousiasmeren om te lezen. Lezen als therapie. Maar ook lezen gewoon omdat het ontzettend fijn is.
Welk boek heeft jou geraakt? In welk boek heb jij jezelf herkent? Of welk boek heeft je geholpen in het volwassen worden en worden wie je graag wilt zijn?
Lotte is de eerste die haar favoriete boek voor jullie beschrijft. Lees hieronder waarom zij dit boek zo mooi vindt. Veel leesplezier!
Confettiregen van Splinter Chabot – door Lotte
Het is een deels autobiografisch boek, verpakt in een fictief personage genaamd Wobie die je volgt in zijn worsteling mijn zijn geaardheid.
Samenvatting en beschouwing:
Wobie is een jongen die opgroeid in een veilige warme familie. Net zoals de inrichting van hun huis is zijn persoonlijkheid sprankelend en kleurrijk. Het verhaal begint met Wobies kindertijd waarin hij op de basisschool zit. Een passage dat mij is bijgebleven is dat hij een vriendinnetje mee naar huis nam om te spelen en dat zij zijn kamer in kwam. Wobie deelde deze kamer met zijn broer en ze hadden elk hun eigen helft geheel volgens eigen smaak en stijl ingericht. Toen het vriendinnetje de roze muur zag vroeg ze of Wobie een zusje had. Wobie begreep de vraag destijds niet helemaal en vond roze gewoon een mooie kleur.
Wat mij hierin raakte is de onschuldigheid van kinderen, van beide kanten in dit geval. Het meisje stelt de vraag die in haar opkomt, zonder blikken of blozen en zonder bijbedoelingen. Wobie aan de andere kant heeft geen idee waarom zo’n vraag gesteld wordt.
In het tweede deel van het boek volg je Wobie op de middelbare school waar hij zijn eerste liefde ontmoette. Je leest hoe hij dit stiekem vanbinnen wel weet, maar het toch steevast, ook tegenover zichzelf, blijft ontkennen. De middelbare school is voor Wobie een moeilijke tijd. Hij wordt vaak nagestaard door zijn extravagante kledingstijl, hoewel hij zich daar weinig van aan lijkt te trekken. Wanneer hij ontdekt dat er een schoolmusical is, wordt hij gelijk enthousiast en schroomt hij niet om een vrouwelijke rol op zich te nemen. Sterker nog, hij voelt zich enorm thuis op de hakken en in de rok.
Ik herkende mezelf hierin, omdat ik tijdens mijn middelbare schoolperiode ook enorm gestruggeld heb, dan wel niet met mijn geaardheid, maar met een depressie. Niemand leek me te begrijpen en ik vond het moeilijk om nog te genieten van leuke dingen. Tot ik het Open Podium ontdekte: een plek waar je je talent kon laten zien. Sinds de eerste klas heb ik daar elk jaar opgetreden met zang en piano. Op het podium voelde ik me zelfverzekerd, iets wat ik daarbuiten vaak miste. Daarnaast voelde ik me thuis bij de andere ‘artiesten’. Muziek en creativiteit verbindt.
In het derde deel volg je de transitie van Wobie naar een jongvolwassen persoon in zijn studententijd. Ook hier zie je nog steeds de worsteling met zijn geaardheid. In het slotstuk van het boek durft Wobie zijn worsteling eindelijk kenbaar te maken aan zijn familie. Ondanks de warme en liefdevolle aanmoedigingen van zijn ouders had Wobie hier tot dan toe niet de moed voor kunnen verzamelen.
Ik herkende de eenzaamheid die Wobie gevoeld moet hebben in deze periode. Ondanks de liefdevolle support van mijn ouders en zusje vond ik het ontzettend lastig om te praten over mijn depressie. Ik had het gevoel dat niemand mij echt begreep.. Voornamelijk tijdens mijn paniekaanvallen ’s avonds in bed had ik hier enorm veel last van. Het doet me pijn te lezen dat anderen zoals Wobie, al dan niet om andere redenen, zich ook zo eenzaam hebben gevoeld. Tegelijkertijd biedt het troost en opluchting om te lezen dat praten echt helpt! Dat is dan ook iets wat ik iedereen zou aanraden.
LOTTE
